[JaWa]

Jedziemy do Otmuchowa, stajemy w rynku i idziemy zwiedzać zamek. Obecnie w zamku znajduję się hotel z restauracją i kilka wystaw artystycznych. Sam średniowieczny zamek stoi na wzgórzu górującym nad miastem.

Historia Zamku Otmuchowskiego rozpoczyna się w pierwszej połowie XII wieku, kiedy to papież Hardian nadaje ziemię otmuchowską wraz z zamkiem we władanie biskupom wrocławskim.

W drugiej połowie XIII wieku budowla ta musiała pełnić ważną funkcję obronną, skoro tutaj właśnie schronił się biskup wrocławski Tomasz II w czasie jego konfliktu z księciem śląskim Henrykiem IV Probusem. W czasie tego historycznego wydarzenia zamek został ostatecznie zdobyty przez Henryka IV Probusa jednak doszło wtedy do jego kolejnego zniszczenia, a nawet zasypania fos. Z czasem zamek został odbudowany (1295).

Nową kartę w dziejach średniowiecznego zamku otwiera osoba biskupa wrocławskiego Przecława z Pogorzeli, który wybrał Otmuchów na siedzibę księstwa biskupiego. Z tej przyczyny rozbudowano zamek przeznaczając go również na cele dworskie. Ponieważ w zamku biskupi przechowywali swoje skarby, pieniądze i kosztowności był tu skarbiec i to właśnie stało się powodem jego nowego dramatu. Husyci przybyli na te ziemie w roku 1428 zniszczyli i zrabowali miasto, a dwa lata później (1430) ich celem stał się zamek. Jego zdobycie wbrew przewidywaniom husytów okazało się bardzo proste za sprawą tchórzliwego dowódcy zamku, który oddał im go za pieniądze w zamian za swobodne opuszczenie go przez załogę. Wkrótce jednak został schwytany, a jego głowa po uderzeniu katowskiego miecza, spadła na wrocławskim rynku.


Wspaniałe czasy przyniosła zamkowi działalność biskupa wrocławskiego Andrzeja Jerina (1585-1596) znanego mecenasa sztuki na Śląsku. Jego ambicją stało się uczynienie z zamku prawdziwej renesansowej rezydencji. Odbudował jedno skrzydło, podwyższył kondygnację, ozdobił sgraffitami elewacje, przebudował wnętrza wprowadzając modne wówczas stropy kasetonowe. Właściwie całkowicie przekształcił średniowieczną budowlę nadając całości renesansowy garnitur.
Ta wspaniała budowla, słynąca z bogactwa w czasie wojny trzydziestoletniej ponownie stała się celem łupu tym razem wojsk szwedzkich, które pozostawiły po sobie niemal zgliszcza. I tym razem dźwiga się z ruin dzięki kolejnym biskupom wrocławskim: Karolowi Ferdynandowi Wazie, Franciszkowi Ludwikowi i Filipowi von Sinzendorf. Wtedy też zaszło wiele zmian m.in. powstały słynne "końskie schody". Owe schody są unikatową atrakcją budowli.

W 1821 r zamek i posiadłość Otmuchów otrzymał jako darowiznę od króla Fryderyka Wilhelma III, Wilhelm Baron von Humbolt. W 1929 jego prawnuk Berhard von Humbolt rezygnuje z zamku i resztek posiadłości Otmuchowskich, w związku z budową zapory.

---

DSC03145.jpg Rynek w Otmuchowie.

Plik ściągnięto 79 raz(y) 99,82 KB

DSC03148.jpg Zamek

Plik ściągnięto 90 raz(y) 194,02 KB

DSC03149.jpg

Plik ściągnięto 86 raz(y) 175,72 KB

DSC03150.jpg

Plik ściągnięto 89 raz(y) 186,34 KB

DSC03153.jpg

Plik ściągnięto 94 raz(y) 240,34 KB

DSC03154.jpg

Plik ściągnięto 88 raz(y) 208,62 KB

DSC03155.jpg Studnia zamkowa, altankę nad studnią zbudowano w XIX w.

Plik ściągnięto 85 raz(y) 202,88 KB

[JaWa]

Wspomniane wcześniej „końskie schody” swojej nazwy nie zawdzięczają temu, że stajnie były na piętrze, ale że tymi schodami wnoszono w lektyce biskupów.

Zachowały się jeszcze trzy ciekawe pomieszczenia zamkowe.
W pobliżu wejścia na końskie schody mieściła się sala rycerska, gdzie starym zwyczajem częstowano jadłem i raczono trunkami gości zamkowych. W sali rycerskiej zachował się duży kominek z ruchomą ścianą. Wnęka za kominkiem, umożliwiała podsłuchiwanie rozmów jakie toczyły się w sali rycerskiej przez zaufanego człowieka, który dostawał się tam za pomocą zwodzonej drabiny, a później schodami wiodącymi z biblioteki. Również ten stary, średniowieczny podsłuch zachował się do dziś.

Podobnie jak dwie cele śmierci: głodowa i zapadnia. Zapadnia to niewielkie pomieszczenie z dwiema wnękami do przetrzymywania skazańców i ruchomym kwadratem podłogi, który uruchamiano w momencie kiedy zwracano się do skazańca słowami "idź jesteś wolny", a ten kierując się w stronę drzwi trafiał na to właśnie miejsce i spadał 20 metrów niżej, gdzie znajdowały się fundamenty wieży z zaostrzonymi żerdziami nie dającymi szans przeżycia.
W celi śmierci do dziś można się dopatrzeć strasznych rysunków wyrytych przez skazańców paznokciami.

Schodzimy z zamku na rynek, gdzie jest ciekawy ratusz renesansowy z unikalnym w tych okolicach zegarem słonecznym.

Pomalutku, po cichutku, zbliża się niestety koniec naszej wyprawy. Jutro ostania, króciutka relacja.

---

DSC03156.jpg

Plik ściągnięto 101 raz(y) 209,29 KB

DSC03158.jpg Końskie schody

Plik ściągnięto 83 raz(y) 87,19 KB

DSC03159.jpg

Plik ściągnięto 86 raz(y) 97,24 KB

DSC03160.jpg

Plik ściągnięto 93 raz(y) 195,54 KB

DSC03163.jpg

Plik ściągnięto 87 raz(y) 224,1 KB

DSC03169.jpg Ratusz

Plik ściągnięto 87 raz(y) 135,18 KB

DSC03170.jpg Zegar słoneczny.

Plik ściągnięto 81 raz(y) 146,41 KB

[JaWa]

Ostatni zamek na naszej drodze to Niemodlin. Niestety jest niedostępny dla zwiedzających, nie można nawet wejść do dawnych ogrodów, obecnie porośniętych kilkumetrowymi chwastami.

Pierwsze wzmianki o zamku pochodzą z XIII w zapewne był wtedy drewnianym kasztelem. W 1313 roku książe niemodliński Bolesław stawia murowaną wieżę mieszkalną. W XIV i XV wieku następuje dalsza rozbudowa zamku.
W 1552 zamek spłonął podczas pożaru miasta, odbudowany a latach 1572-1577. Od 1572 w rękach rodziny Pucklerów, spokrewnionych z największymi rodami Europy. Cały czas zamek jest rozbudowywany i unowocześniany. Jest cały otoczony fosą. Ostatnimi właścicielami była hrabiowska rodzina Praschmów, która opuszcza zamek w styczniu 1945 r. Rosjanie oszczędzają zamek, rok później na terenie zamku powstaje liceum ogólnokształcące, po wyprowadzce szkoły zamek z roku na rok popada w coraz większą ruinę. Obecnie jest własnością Fundacji Książąt Niemodlińskich. Niestety fundacja te nic nie robi w celu choćby zabezpieczenia zamku przed dalszymi zniszczeniami. Na zamku kręcono sceny do filmu „Jasminum”.

Po drodze nocujemy jeszcze w Uniejowie, rano baseny i wracamy do domu.

K O N I E C

---

DSC03172.jpg

Plik ściągnięto 82 raz(y) 160,62 KB

DSC03173.jpg

Plik ściągnięto 86 raz(y) 149,28 KB

DSC03174.jpg

Plik ściągnięto 85 raz(y) 68,56 KB

DSC03178.jpg

Plik ściągnięto 90 raz(y) 192,39 KB

DSC03179.jpg

Plik ściągnięto 98 raz(y) 192,42 KB

1915.jpg Tak wyglądał na pocztówce z 1915 r.

Plik ściągnięto 85 raz(y) 170,13 KB

[Mikesz]

Dziękuję ci bardzo za świetną fotorelację,

[Misio]

Piękne zdjątka, super krótkie opisy, które lekko się czyta i oczywiście należy się piwko.

[JaWa]

Małe podsumowanie.
Przejechalismy blisko 1 100 km, średnio kamper spalił 10,5 l/100 km. Na ogrzewanie zużylismy niecałą butlę gazu. Sam się zdziwiłem, że tak mało.
Przy krótkim dniu na nocleg najlepiej zatrzymywać się w mieście, wtedy dzień nam się trochę wydłuży. Wodę uzupełniliśmy tylko raz, w Pstrążnej przy przydrożnym źródełku. Pogoda jak na listopad była wyjątkowa, prawie cały czas słońce.

[marekoliva]

Szkoda, że to już koniec, opracowanie fantastyczne fajnie się czytało i oglądało

[paweu]

To ja tylko coś wtrącę do czterech pancernych... Rudy w książce z początku rzeczywiście był z działem 76 mm, natomiast po tym jak został trafiony i został na polu, załoga dostała nowy już z działem kalibru 85 mm. W filmie był używany od początku tylko nowszy z działem 85 mm. Ten użyty w filmie do kręcenia scen z wnętrza obecnie znajduje się w Poznaniu w Muzeum Broni Pancernej. Nie pamiętam tytułu odcinka, ale Kłodzko grało jakieś miasto, które było w odległości godziny drogi od Berlina i Rudy podskoczył tam w mgnieniu oka

[piotr1]

Super relacja

[JaWa]

[Witold Cherubin]

Z wielką przyjemnością i zainteresowaniem przeczytałem i obejrzałem Waszą relację.
Świetnie to opisaliście, a zdjęcia .... suuper.
Piękny jest ten świat, nie tylko daleko, ale i blisko można obejrzeć coś interesującego i mile spędzić czas.
Oczywiście leci dla Wa oraz dla Ja
Pozdrawiam świątecznie

[paweu]

[WODNIK]

Wandziu, Jacku za tę relację a jak się spotkamy to będzie więcej.
Pozdrawiam

[running]

Wow! Super recenzja i wprowadzenie w 'ten' pobyt tam. Jeżeli chodzi o Dolny Śląsk, to ja w minione wakacje równiez wylądowałam ze znajomymi w tych rejonach, z tym, że na sam koniec zahaczyliśmy o ekologiczny hotel, by totalnie poddać się przyjemnościom relaksu. A ogólnie zwiedzaliśmy Zamek w Goli Dzierżoniowskiej i jak mówi wikipedia, a ona sie przeciez nie myli:

Zamek został wzniesiony przez Leonarda von Rohnau w 1580 roku. Jego fundamenty są w całości oparte na granitowej skale. Istnieją jednak zapisy świadczące o tym, iż miejsce to było zamieszkane już około 1000 roku.

Pierwotny, renesansowy gmach zamku, powstały w latach 1600-1610, był przebudowywany i zmieniany do początku XVIII wieku. Zaniedbany i opuszczony, na przełomie XIX i XX wieku został odbudowany i odrestaurowany.

Niestety podczas II wojny światowej zamek został w znacznym stopniu zniszczony. Jego ostatni właściciele, Rodzina von Prittwitz und Gaffron, zostali zmuszeni do opuszczenia posiadłości, która przeszła pod zarząd ówczesnych władz polskich. Odtąd zamek stopniowo popadał w ruinę.

Wspaniały park otaczający posiadłość został zdewastowany, ale obecnie zarówno zamek jak i park są objęte całkowitą ochroną. Zamek w Goli jest szczególnie interesującym miejscem, jako jedna z najstarszych i największych renesansowych budowli zamkowych w okolicy.

Zdjęcia załączę później, bo sa na osobnym dysku a jest tam równie pięknie jak w powyższej recenzji

[zbyszekwoj]

Można tylko dodać " cudze chwalicie swego nie znacie"