[fortero]

a tak w nawiasie jak lubimy podróżować to warto znać jęzki

[Thom]

hmmm przyznam krótko... na południu Włoch to nawet jak znasz włoski
to kiepsko z porozumiewaniem się w niektórych przypadkach...

jak mieszkałem w Neapolu to na pytanie w jakim języku(włoskim, angielskim) możemy porozmawiać skierowanym do mieszkańca tamtych okolic usłyszałem - w neapolitańskim!

często zdarza się, że na gesty migi najszybciej...

[fortero]

ja znam angielski z hiszpanem dogadam sie ale angielski itak jest potrzebny za granicą nawet żeby z holendrem zinnego campera pogadać i innym wymienić się doświdczeniem pomocą i ogólnie bez języka to lipa

[CORONAVIRUS]

[marcin traker]

w Austrii są bardzo niezadowoleni, że musza gadać tak, jak ich lesze wersje ze "prawdziwych Niemiec"

[Zaradek]

Na samym południu Włoch szybciej można było się dogadać po niemiecku niż po angielsku. Niestety niemiecki pamiętam tylko z czasów szkolnych.
Wielu Włochów z ubogich południowych regionów wyjeżdża do pracy do Niemiec.
Angielski tylko w miejscach silnie turystycznych.

[Santa]

Z moich doświadczeń wynika, że najskuteczniejszym sposobem komunikacji we Włoszech jest euro

Warto znać kilka podstawowych zwrotów i nazwy liczebników
Kieszonkowe rozmówki włoskie - w zupełności wystarczą.

[EwaMarek]

a może kupić
http://www.tlumacze-elekt...l/Produkty.html

może wystarczy
http://allegro.pl/show_item.php?item=3143591372

cena trochę wysoka ale mam pewność że ktoś mnie zrozumie

[rysiol]

Chyba każdy najbardziej lubi rozmawiać w swoim ojczystym języku i nie ma co się temu dziwić. Język jest taką samą częścią kultury narodowej jak architektura czy kuchnia. Dlatego jeśli chcemy zrobić dobre wrażenie na gospodarzach warto nauczyć się kilku zwrotów w ich języku.
Dwadzieścia kilka lat temu gdy wyjeżdżałem do Włoch w poszukiwaniu pracy znalem po włosku tylko dwa słowa: szukam pracy. Po niecałych dwóch miesiącach pracy rozumieliśmy się na tyle z włochami, ze mogłem telefonicznie umówić się na kolejną pracę. Oczywiście znajomość języków bywa bardzo pomocna, jednak chęć porozumienia jest jeszcze ważniejsza.

[andreas p]

[rysiol]

Niby jeden język, a jak różne doświadczenia.

Chorwaci jako katolicy nie znoszą prawosławnych,szczególnie Serbów, im wcale im nie wszystko jedno. Sędziwa Chorwatka u której mieszkaliśmy kiedyś na kwaterze często zapraszała nas do siebie aby porozmawiać z przedstawicielami narodu który równie dużo wycierpiał od prawosławnych i który obok Chorwacji jest ostoją prawdziwej wiary w europie. Nawiasem mówiąc nie podzielaliśmy jej nacjonalistycznych poglądów.

Na Węgrzech mamy od wielu lat miasto partnerskie już kilka pokoleń młodzieży brało udział w wakacyjnych wymianach. Gościliśmy Węgrów i nasze dzieci gościły u Węgrów. Mamy wiele wspólnego. Z rówieśnikami z Węgier po próbach z łamanym angielskim doszliśmy do wniosku że pamiętamy jeszcze trochę ze szkoły rosyjski i w tym języku najlepiej się porozumiewaliśmy.

W Holandii właśnie studiuje w ramach wymiany Erasmus moja córka. Nie kryje swego pochodzenia i nie spotkała się w ciągu pół roku z jakimikolwiek wyrazami niechęci. O rozmowach po polsku oczywiście nie ma mowy, wszyscy używają tam angielskiego.

We Włoszech pracowałem sezonowo przez kilka lat z rzędu. Świetna atmosfera, gdy okazało się iż podobnie jak Włosi cenimy wartości rodzinne rozmowom przeplatanym oglądaniem zdjęć rodzinnych nie było końca. U pracodawcy i u współpracowników niejednokrotnie gościliśmy na niedzielnych obiadach.

Nie wiem czym różnie się od typowego Polaka, lecz muszę przyznać, że nie spotkałem jeszcze osobiście z niechęcią ze strony jakiegoś obcokrajowca spowodowaną moim językiem czy pochodzeniem.

[tadek]

[Tadeusz]

Jest rok 1989. Z moją czternastoletnią córką wchodzimy do sklepu na połnocy Grecji.

Ja witam się po niemiecku: Guten Morgen (rankiem to było).

Cisza.

- Bitte Packung Milch und drei Brötchen - mówię ja.

Właściciel sklepiku nie rozumie. Patrzy na nas jak na zepsute powietrze i milczy.

- Please carton of milk and three buns - mówi córeczka, która już była biegła w angielskim.

Właściciel sklepiku podaje mleko i bułeczki i pyta niewprawnym angielskim - co jeszcze podać?

Córka pyta mnie po polsku - tato, czy kupimy jeszcze serek?

Właściciel uśmiecha się od ucha do ucha i mówi po polsku:

- Trzeba tak było od razu, w ludzkim języku. Kocham Polskę i Polaków.

Podobnych zachowań w Grecji było więcej, a na Akropolu handlująca pocztówkami i zdjęciami zabytków, staruszka, usłyszawszy, że mówimy po polsku, dała nam na pamiątkę harmonijkę zdjęć i długo opowiadała o swoich szczęśliwych latach spędzonych w Polsce po ucieczce przed czarnymi pułkownikami.

Przygód z językiem mieliśmy wiele w róznych krajach, ale nigdy nie były niemiłe z powodu używania naszego języka, natomiast o niemieckim lepiej było zapomnieć, szczególnie w północnych Włoszech.

W czasie naszych natężonych podróży w latach 70 i 80 - tych żywa była pamięć o wojnie.

W latach 90-tych starsza pani, właścicielka maleńkiego, rodzinnego kempingu w Herceg Novi, powiedziała do mnie i do Halszki znamienne słowa:

Nie zdobyli nas Niemcy bronią, a teraz kupują nas za pieniądze i pewnie kupią.

Ot, tak to w Europie bywa.

[kazbar]

Słowenia. Bled. Kemping.
Uwijamy się przy naszej N126 i Polonezie (lata 90) by szybko zakotwiczyć się na nocleg. Było już bardzo późno.
Gdy wszystko było już gotowe na nocleg...nagle podchodzi starszy mężczyzna. Słoweniec. Wita nas po polsku.
W ręku niesie chleb...
Łamaną polszczyzną mówi, że ilekroć słyszy polski język, to wita się chlebem, którym dzielili się z nim Polacy w Oświęcimiu. Im zawdzięcza życie i ten chleb niesie nam w podzięce.
No kurna...nogi się pod nami ugięły. Popłakaliśmy się jak bobry. Przełamaliśmy się słoweńskim chlebem i...jakoś tak wyszło, że każdy poszedł do siebie. On do siebie i my do siebie. Nie posiedzieliśmy i nie pogadaliśmy bo było to jak grom z jasnego nieba.
Nockę miałem zarwaną. Ze wzruszenia nie mogłem spać. Rano szukałem gościa ale kamień w wodę.

To moja pierwsza tak wzruszająca przygoda z językiem polskim za granicą.

[Aulos]

Myślę Kazek, że dla takich właśnie spotkań, warto podróżować.