[zbyszekwoj]

[grzegorzalex]

[Santa]

[grzegorzalex]

[Santa]

Nasze plany na kolejny dzień również był skromne - w myśl zasady człowieka dojrzałego, który nie stawia na ilość, tylko na jakość

W związku z tym z naszego autobusu wysiedliśmy trochę wcześniej niż zwykle, kilka przystanków przed Termini i przeszliśmy przez "dziurę w płocie" Murów Aureliańskich

Stąd mieliśmy prościutką drogę do "serca" Rzymu czyli do Lateranu... "Jak sercem Kościoła jest Rzym, tak sercem Rzymu jest Bazylika na Lateranie"... to tak dla przypomnienia






W okolicy którą idziemy nic turystycznie znaczącego nie ma, ale zawsze to jakiś nowy kawałek miasta, który można uznać za rozpoznany...

Ot, kawałek dzielnicy mieszkaniowej..., której niektórzy mieszkańcy silą się, żeby przechodzący turysta nie zapomniał, że jest w Rzymie...







Na dużym odcinku droga, którą szliśmy była wielkim placem podziemnej budowy, ponieważ powstaje tam trzecia nitka rzymskiego metra - "linia C"




Po kilkunastu minutach zza Murów Aureliańskich wyłonił się znajomy widok - piętnaście figur przedstawiających doktorów kościoła, z rzeźbą Chrystusa w centralnej części. To szczyt fasady Bazyliki Świętego Jana na Lateranie.





Zanim jednak udaliśmy się do tego "serca", to wstąpiliśmy na wielki bazar, który namierzyłam tu rok wcześniej i dziś poszłam tam w celu zakupienia paru rzeczy, których pożałowałam sobie w ubiegłym roku.

I to właśnie tam wypatrzyłam ten lapis-lazuli


Po zmarnowanych na zakupach 2 godzinach, przechodzimy na tereny rodziny Lateranów, która w czasach Cesarstwa Rzymskiego posiadała tu pałac, ale zagarnął go im ówcześnie miłościwie panujący Neron...

A po latach cesarz Konstantyn Wielki, ten który w 313 roku pozwolił na wyznawanie religii chrześcijańskiej, podarował ów pałac papieżowi Sylwestrowi I i kazał mu w tym miejscu wybudować świątynię.


I ta właśnie świątynia stała się pierwszą katedrą w Rzymie. Nazywano ją wówczas Bazyliką Konstantyńską.
W przylegającym do niej pałacu była siedziba biskupów Rzymu, czyli papieży, którzy mieszkali tu przez prawie 1000 lat.

Wichry historii już dawno zmiotły tamtą pierwszą bazylikę, ale po kolejnych upadkach, była ciągle odbudowywana i trwa do dziś...

Ten ozdobny fragment w Murach Aureliańskich, przez który zaraz przeparadujemy, to Porta San Giovanni in Laterano - okrzyknięta jako jedna z najwspanialszych bram w mieście.




Gdy po przekroczeniu bramy ujrzeliśmy pomnik Świętego Franciszka z wyciągniętymi rękami, przypomniała mi się historia o tym, jak kiedyś Franciszek w towarzystwie swoich braci przybył do Rzymu, aby prosić papieża o zatwierdzenie reguły swojego zakonu.


Przyszło mi do głowy, że może ten pomnik został stworzony, żeby uwiecznić tamto zdarzenie..., wszak papież wtedy urzędował na Lateranie.
Może tak, a może to tylko moja nadinterpretacja, efekt kilkuletniego śledzenia dróg Świętego Franciszka z Asyżu






Zawsze intrygowała mnie w tym miejscu ta antyczna budowla i wcześniej nie wiedziałam co to jest...


W efekcie poszukiwań już wiem, że to brama wjazdowa do miasta z III wieku, którą przebiegała droga łącząca okoliczne pastwiska z centrum miasta. W średniowieczu łączyła Lateran z Watykanem.


A na Lateran przyszliśmy tego dnia głównie po to, żeby nadrobić dawne zaległości a mianowicie zwiedzić krużganki bazyliki, na które mimo kilku wcześniejszych odwiedzin, dotąd nie starczyło czasu...


Wiadomo jednak, że rundka po bazylice staje się w tym momencie oczywista..., bo pamięć zawodna jest, a poza tym ponowne odkrywanie miejsc znanych przynosi dodatkową radość i satysfakcję...








Przecież nie da się obojętnie obojętnie obok drzwi, które zostały tu przeniesione z Kurii znajdującej się przy Forum Romanum... Wyobraźnia nie może pomieścić, co one widziały i o czym mogłyby opowiedzieć... Przyłożyłam ucho, ale nic nie powiedziały...




Nie można się oprzeć ogólnemu wrażeniu kościoła, który jest "Matką i Głową wszystkich kościołów miasta i świata"...
Nie można też zapomnieć, że w ołtarzu papieskim znajdują się czaszki świętych Piotra i Pawła...,a także płyta stołu, przy którym odprawiał Najświętszą Ofiarę Święty Piotr.




Za ołtarzem konfesji trzeba zobaczyć stojący przy ścianie tron papieski z białego marmuru, wysadzany drogimi kamieniami.



Nie można pominąć detali w mozaikowej absydzie..., gdzie w centrum znajduje się Krzyż Święty, po lewej Matka Boska, za nią - ten malutki w czerwonym - kroczy papież Mikołaj IV (który tę mozaikę ufundował), potem Święty Franciszek z Asyżu (kiedyś podtrzymywał Lateran od upadku - to nie znalazł się tu bez powodu), a dalej Święty Piotr i Święty Paweł...




I obowiązkowo trzeba zajrzeć do Kaplicy Najświętszego Sakramentu, gdzie nad ołtarzem jest słynny obraz Rafaela „Przemienienie Pańskie”. Słabo widać, ale podzielić się trzeba..., żeby nie omijać takich skarbów...



Będąc tu, nie można też ominąć patrona bazyliki - Świętego Jana, , który tu na dole stoi za grobem papieża Marcina V...



A potem popatrzeć na 12 apostołów, których posągi umieszczono w niszach filarów...



Jak z kluczami, to znaczy że Piotr...



A jak z szablą, to Paweł..., ale co on tutaj robi...



Po raz kolejny szukamy miejsca, gdzie podobno słychać chrupotanie kości, gdy ma umrzeć papież, ale nie ma pewności gdzie to jest, a chrupotania na szczęście nie słychać, papieża mamy nowiuśkiego

To może być tutaj...



Analizę fresków zdobiących ściany bazyliki, które ilustrują jej historię - odpuszczamy, ale fotki trzeba przecież zrobić... na jakieś długie, zimowe wieczory...





Po tym ogólnym spojrzeniu i utrwaleniu wyglądu bazyliki, pora na główny cel naszej dzisiejszej wizyty... krużganki.., do których wchodzi się z lewej strony bazyliki..., wstęp 5 euro.

Najpierw na dziedziniec klasztoru...



Ten właśnie dziedziniec otoczony jest średniowiecznymi krużgankami zbudowanymi z delikatnych kolumienek, skręconych, zdobionych mozaiką lub pozłacanych.







Od tego czekania na temat tych krużganków wytworzyło mi się wielkie wyobrażenie o znajdujących się tam historycznych skarbach... I pewnie one tam są, ale trzeba jeszcze mieć odpowiednie kwalifikacje, żeby je w pełni docenić...

Okazało się, że wokół na ścianach i posadzce umieszczone są przeróżne "gadżety" z pierwotnej bazyliki, tej która tu powstała w IV wieku...





Ślicznie prezentują się też mozaiki w stylu cosmatesco..., bo to fachowcy ze szkoły Cosmatich są twórcami tego miejsca...







Są też wielowiekowe freski...



Rzeźby...




Z krużganków wchodzi się do sali, w której wyeksponowane są pamiątki po mieszkających tu papieżach. Jakiś dobry przewodnik by się przydał, bo samemu trudno się zorientować, na czym polega ta szczególna, bezcenna wartość tych zbiorów... Ale niestety nie było się do kogo "przytulić"...





Myślę, że nie tylko ja czułam się tam trochę pogubiona. Inni też największe zainteresowanie okazywali temu eksponatowi - papieski "sedes" - czyli tron



Po opuszczeniu bazyliki poszliśmy w kierunku Świętych Schodów, które to Helena, matka cesarza Konstantyna (później ogłoszona świętą) przywiozła z Jerozolimy.
Ale tym razem tylko na nie spojrzeliśmy... i już od samego patrzenia poczułam ból w mózgu, gdy przypomniałam sobie naszą wspinaczkę na kolanach...



A żeby przez chwilę spojrzeć na "archeiropoeton", czyli antyczny wizerunek Chrystusa, który jak głosi nazwa został wykonany "nie ludzką dłonią", weszliśmy bocznymi schodami.




Opuszczając Lateran dokonałam tam pewnego odkrycia, które świadczy o tym, że jeżdżąc tak do tego Rzymu, jesteśmy świadkami toczącej się historii...
A mianowicie zauważyłam tabliczkę, której tu wcześniej nie było i z której wynika, że Plac Laterański został przemianowany na Plac Jana Pawła II, co z dumą uwieczniłam na poniższej fotce...





Te Święte Schody były wstępem do drugiego celu tamtego dnia... do którego za chwilę dojdziemy...

Od Świętych Schodów - wewnątrz Murów Aureliańskich wzdłuż Viale Carlo Felice udajemy się do kolejnego miejsca, którego dotąd w Rzymie nie widzieliśmy, choć ze względu na jego rangę, powinno było znaleźć się na pierwszym miejscu.

To Kościół Santa Croce in Gerusalem czyli Świętego Krzyża z Jerozolimy...

Kościół ten został ufundowany przez Helenę - na terenie jej posiadłości, po to aby pomieścić w nim relikwie Krzyża Świętego, które również przywiozła ze swojej pielgrzymki.

Helena - nie od razu była świętą, nie od razu matką cesarza i nie od razu miała władzę...

To była zwykła, skromna dziewczyna, z nizin społecznych, pochodząca z terenów dzisiejszej Turcji, która pomagała rodzicom prowadzić przydrożny zajazd.

A że posiadała wyjątkową urodę i charakter, wiec wpadła w oko przejeżdżającemu tamtędy rzymskiemu oficerowi, który też był ponoć wyjątkowy...

Zakochali się, pobrali i... zabrał ją..., do Niszu - w dzisiejszej Serbii, tam gdzie zatrzymujemy się na burki, jadąc do Czarnogóry

Urodziła mu syna - Konstantyna, tego co potem został rzymskim cesarzem...

Ale po drodze było dużo przeciwności. Szczęście też było - znaleźli go w Salonie - tej pod Splitem, co Dioklecjan warzywa hodował...

Potem ją zostawił - dla innej... choć podobno musiał... Ponura historia... ale warta poznania... Na razie tyle wystarczy...



Odległość od Lateranu jest niewielka. Trzeba tylko wiedzieć czego się szuka... i mieć nadzieję, że będzie otwarte... Było...









Wnętrze jasne i spokojne, dostojne...




Z fresku w absydzie można odczytać historię odnalezienia Krzyża...






Relikwie Krzyża Świętego przechowywane są w Kaplicy relikwii, do której schodzi się o poziom niżej...





Przed Capella della Reliquie...



... relikwiarz ze szczątkami krzyża






Oprócz Krzyża Świętego i Świętych Schodów, Helena przywiozła jeszcze inne relikwie: gwoździe z krzyża, fragmenty korony cierniowej, część tabliczki przybitej do krzyża i kilka innych...

Wszystkie te relikwie złożone są w tej kaplicy - i jak to w świecie bywa - dla jednych to najcenniejsze i najświętsze pamiątki, inni podważają ich wiarygodność. I każdy może...

Trochę na ten temat poczytałam i wiadomo, że po upływie 2000 lat, nie da się w pełni zadowolić ani jednych ani drugich. Ale dla myślących pozytywnie króciutka historia tego niezwykłego zdarzenia.


Helena udała się do Jerozolimy mając 76 lat. Nie wiem, jak ona to zrobiła bez kampera, no ale jak ktoś bardzo chce, to da radę...

A ona mocno pragnęła odnaleźć krzyż, na którym ukrzyżowano Jezusa..., miała osobiste powody...

Wcześniej do podróży dobrze się przygotowała i wiedziała, że na Golgocie, w miejscu ukrzyżowania stoją posągi: Jowisza i Wenery, które postawiono tam dla zatarcia śladów męki i ukrzyżowania Chrystusa.

A ponieważ nie była zwykłą turystką, tylko pojechała tam jako matka cesarza rzymskiego, więc ówczesny biskup Jerozolimy pomógł jej w zorganizowaniu usunięcia tychże pogańskich posągów i przeprowadzenia wykopalisk.

Okazało się, że odkopano trzy krzyże... Żeby dowiedzieć się jak zidentyfikowano ten, na którym umarł Jezus i co było dalej..., zachęcam do dalszych poszukiwań... Historia fascynująca..., jak cała starożytność



Na tym samym poziomie co Kaplica Relikwii, znajduje się również Kaplica Świętej Heleny, która zbudowana jest na ziemi przywiezionej z Golgoty. Jest jakby częścią Jerozolimy w Rzymie...









Przed wyjściem z kościoła - spojrzenie na nawę główną, żeby zapamiętać - bo może jeszcze kiedyś wrócimy..., a może nie...




Po czym opuszczamy Bazylikę Santa Croce in Gerusalem...



Na odchodne spojrzenie na figury zdobiące szczyt kościoła..., pierwsza z lewej - z krzyżem to Święta Helena, a z prawej jej syn cesarz Konstantyn.




Do Świętej Heleny jeszcze wrócę, gdy dotrzemy do Bazyliki Świętego Piotra...



Teraz trzymając się blisko Murów Aureliańskich idziemy w kierunku Porta Maggiore...





Porta Maggiore czyli Brama Większa została zbudowana przez drugiego mojego ulubionego cesarza rzymskiego - Klaudiusza. Znamy go chyba wszyscy... z filmu "Ja Klaudiusz" (polecam do odświeżenia wszystkim wybierającym się w najbliższym czasie do Rzymu).

Przez Porta Maggiore prowadzi dawna starożytna droga Via Labicana (obecnie nasza Via Casilina)
I w tej sposób weszliśmy do historii spisanej dla potomnych przez cesarza Klaudiusza, przez swoich poprzedników wyśmiewanego i pogardzanego z powodu niepełnosprawności fizycznej





Stąd mieliśmy już blisko do naszego powrotnego autobusu, ale że była jeszcze dość wczesna pora, więc postanowiliśmy podejść do pobliskiego parku, który według mapy mieliśmy po drodze do Termini. Nazywał się Piazza Emanuele.

Po drodze wstąpiliśmy jeszcze do kościoła Świętego Euzebiusza, bardzo skromnego, na tyle skromnego, że nawet nie mamy żadnych fotek..., choć IV wiek jego powstania robi wrażenie...



Ale park okazał się porażką. Już z ulicy było widać, że jest to miejsce, w którym nie tylko nie da się odpocząć, ale strach nawet wyciągnąć aparat...

Miałam wrażenie, że znalazłam się w jakimś obozie przejściowym dla uchodźców... Na ławkach, trawnikach, w cieniu pod krzakami - wszędzie grupy zaniedbanych, smutnych ludzi... Wyglądali jakby to było miejsce ich życia - jedni przysypiają, drudzy posilają się, inni suszą pranie, kolejni snują się jak cienie, a wszyscy jakby bez konkretnego celu i sensu... Obraz nędzy i przygnębienia...


W związku z tym fotek nie ma, a szkoda..., bo park sam w sobie pięknie wkomponowany w okolicę i widać, że kiedyś był miejscem eleganckim. Wystarczy spojrzeć na fotkę takiej ogrodowej fontanny..., nieczynnej...




W tej sytuacji poszliśmy na Termini i do kamperka wóciliśmy szybciej niż zwykle. Rzadko nam się to zdarza, ale wreszcie mieliśmy czas na wieczorne posiedzenie pod markizą...

Zdziwiliśmy się, że na naszym kamperparku może być tak tłoczno i głośno..., i że kwitnie tu życie towarzyskie, jak na normalnym kempingu... Zawsze gdy wracamy, kamperpark już śpi...




CDN.

[Santa]

Podczas tamtej podróży w Rzymie spędziliśmy jeszcze kolejne dwa dni. Przeznaczyliśmy je na sentymentalne powroty do miejsc znanych i lubianych, niespieszne spacery po placach, zaułkach i uliczkach a przy nadarzających się okazjach odkrywanie miejsc dotąd nie widzianych.

Kolejny dzień rozpoczęliśmy mało oryginalnie, ale kiedyś należało to wreszcie zrobić...

Udaliśmy się na Piazza Wenecja, żeby po raz pierwszy zajrzeć do środka tego białego cudaka - Ołtarza Ojczyzny, czyli Il Vittoriano



Przesiadywaliśmy pod nim wiele razy ale z tej perspektywy jeszcze na Rzym nie patrzyliśmy.
We wnętrzach tych kościołów też jeszcze nie byliśmy, bo zawsze były zamknięte. Udało się dopiero za rok... ale to już kolejna historia...







Kilka fotek z widokiem...

Na Forum Trajana z Kolumną Trajana i Świętym Piotrem na szczycie...



Na Hale Trajana - czyli pierwszą galerię handlową w dziejach ludzkości...



Za Amfiteatrem Flawiuszów, a na horyzoncie Lateran...




Po wejściu na samą górę wypatrzyłam takie zaciszne miejsce do posiedzenia przy kawce albo czymś dla ochłody...



A za tym oszklonym "czymś" znalazłam przejście do sąsiedniego obiektu, w którym też jeszcze nigdy nie byliśmy. Nie wiem dlaczego, może przez konkurencyjność wspaniałego Piazza Campidoglio.
A może dlatego, że z dołu wygląda tak stromo i wysoko..., no i trochę koszmarnie, bo kiedyś u podnóża tych schodów wykonywano wyroki śmierci...



To Bazylika Santa Maria in Ara coeli czyli Matki Boskiej Ołtarza Niebiańskiego, która znajduje się pomiędzy Piazza Campidoglio a Ołtarzem Ojczyzny.
Projektantem tego kościoła był Arnolfo di Cambio - ten sam, który stworzył posąg Świętego Piotra w Bazylice Watykańskiej, którego na przywitanie głaskamy po stopie

Z zewnątrz kościół wygląda raczej mało zachęcająco ale wnętrze wynagradza wysiłek włożony w pokonanie tych stromych schodów.

My poszliśmy tam bez teoretycznego przygotowania i parę ciekawych i wybitnych artystycznie szczegółów niestety przegapiliśmy.

Poszliśmy tam głównie po to, żeby zobaczyć słynną figurkę Bambino, wykonaną w piętnastym wieku z drzewa oliwnego z ogrodu Getsemani.
Niestety spóźniliśmy się o dwadzieścia lat, choć wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, że patrzymy na kopię. Potem wyczytałam, że oryginał został skradziony 20 lat przed naszą wizytą i do tej pory go nie odnaleziono.

Przez całe wieki uważano, że figurka ma cudowne właściwości uzdrawiania. W związku z tym ciągle "podróżowała" po mieście, a pojazd którym była przewożona był traktowany jako pojazd "specjalny" i wszyscy ustępowali mu pierwszeństwa przejazdu.





Prawdziwy klimat tego miejsca można poczuć w tym kościele w Wigilię Bożego Narodzenia, gdy tłumy Rzymian gromadzą się na tych wielkich schodach, oczekując na Pasterkę, podczas której figurka Santo Bambino jest wystawiana na widok publiczny. Może kiedyś...

Tym czego nie da się przegapić we wnętrzu tego kościoła, jest "las" antycznych kolumn, pamiętających czasy Imperium Rzymskiego, z których każda jest inna, bo pochodzi z innej starożytnej budowli. Patrzyłam dokładnie... i to prawda...





A oto ten właśnie "ołtarz niebiański" od którego kościół bierze nazwę...



Po opuszczeniu kościoła, znaleźliśmy się na wyciągnięcie dłoni od Placu Kapitolińskiego...



Zrobiliśmy sobie fotki w uprzywilejowanym miejscu w towarzystwie synów Zeusa...



Ale tutaj już niestety bocznego przejścia nie znalazłam i żeby się tam dostać, to trzeba było jednymi schodami zejść...



... a sąsiednimi wejść na Piazza Campidoglio...



Tak prawdę mówiąc, choć już tyle razy tutaj byliśmy, to znamy to miejsce tylko pobieżnie. Wciąż nie zrobiliśmy kroku w głąb, żeby poznać skarby, które tutaj zgromadzono. Wstępnie rozważaliśmy pójście do Muzeum Kapitolińskiego, ale to zajęłoby bardzo dużo czasu i na tym musiałby się zakończyć ten dzień. A sentymenty ciągnęły nas jeszcze dalej...

W związku z powyższym, znów tylko "liźnięcie" klimatu tego miejsca... i zaznaczenie swojej obecności w tym doskonałym miejscu, którego pomysł wyszedł z umysłu Michała Anioła i udoskonalonym obecnością Marka Aureliusza







Z Ateną ledwie co rozstaliśmy się w Neapolu a tutaj znów się spotykamy






A potem poszliśmy na Skałę Tarpejską..., żeby popatrzeć na Forum Romanum, które również znamy tylko z daleka i które również czeka na swój czas...








Stamtąd zbiegliśmy na dół... i jeszcze trochę poplątaliśmy się w okolicach antycznych ruin...








I tutaj wpadliśmy w pułapkę... Od Piazza Venezia do Piazza Poppolo, prowadzi popularna ulica handlowa - Via del Corso, która jest bardzo konkurencyjna dla innych atrakcji Rzymu, a szczególnie dla kobiet, w sierpniu, gdy światowe marki, które mają tam swoje siedziby, robią wyprzedaże. Czasu zżera to mnóstwo, o pieniądzach już nie wspomnę, ale w końcu to wakacje...

Tutaj film mi się urywa... Ale po folderku z fotkami z tamtego dnia widzę, że gdzieś tak w połowie ulicy udało mi się uwolnić od pokusy niepotrzebnych zakupów i wrócić do "smakowania" Rzymu


Udaliśmy się na jeden z najbardziej ekskluzywnych placów Rzymu - Piazza Navona, na którym nie ruszając się z miejsca, można "utopić się" w historii, kulturze, sztuce - w różnych formach wyrazu i kiczu, gdzie można zatrzymać się i znaleźć wytchnienie nie mając poczucia straconego czasu.







Niestety nie da się za długo usiedzieć w miejscu, gdy obok ma się tyle skarbów. W obawie żeby nie zamknęli, wchodzimy do otwartego kościoła Świętej Agnieszki - Sant Agnese in Agone, z zewnątrz pięknego a w środku jeszcze bardziej...



Żadne fotki tego nie oddadzą, trzeba iść i zobaczyć te "wymuskane" w marmurach ołtarze, opowiadające barwne historie...



Kościół został zbudowany w miejscu, gdzie podczas prześladowań chrześcijan za rządów Dioklecjana, została ścięta chrześcijańska dziewczynka Agnieszka. W kościele tym jest przechowywana jest czaszka. Miejsce to przedstawia poniższa fotka...



A żeby poznać kolejne miejsce w Rzymie związane ze Świętą Agnieszką, do przyszłych rzymskich planów dopisujemy sobie - Bazylikę Świętej Agnieszki za murami. Poza powrotem do Świętego Pawła mamy tam jeszcze kilka innych "celów" do zrealizowania, ale to... kiedyś...


Nie można biernie siedzieć, ponieważ w tej okolicy znajduję się też jeszcze jedna rzecz, która dotąd uszła naszej uwadze i najwyższa pora, żeby podczas kolejnego pobytu w Rzymie, wreszcie ją zlokalizować.

Chodzi o pewną słynną na cały świat - rzeźbę słynnego Pasqualina. Jest to rzeźba z trzeciego wieku przed naszą erą, która stała się dla Rzymian "mówiącym pomnikiem", a konkretnie miejscem umieszczania i czytania paszkwili. Językoznawcy twierdzą, że słowo to pochodzi od nazwy pomnika.

Klucząc w labiryncie uliczek i placyków udaje się nam go odnaleźć... Bliziutko ale pod warunkiem, że się nie pomyli kierunków na mapie...



Jednak jestem trochę zawiedziona, bo rzeźba jest, ale nie ma czegoś innego..., słyszałam, że gdzieś tu obok powinna być też drabina... dla tych, którzy chcą się wywyższać...
Nie dlatego, żebym zaraz chciała na nią włazić..., ale jak była, to czego ma nie być...



Drabina się nie znalazła, więc poszliśmy dalej, szukać kolejnego szczęścia...

W Rzymie to żaden problem... Wystarczy iść przed siebie i mieć otwarte oczy... a zwykła brama, do której każdy może wejść, może okazać się w galerią rzeźb... Kiedyś już na nią natrafiliśmy ale nie pamiętam jaka to ulica...




W pobliżu mieliśmy jeszcze jeden, może nie najpopularniejszy ale znaczący kościół rzymski - Kościół Najświętszego Imienia Jezus w Rzymie - La chiesa del Santissimo Nome di Gesù).
Byliśmy już w nim kiedyś ale wtedy był kolejnym z wielu, do którego wstąpiło się przy okazji. A dziś był celowo.

Il Gesu, to kościół jezuicki, macierzystego zgromadzenia naszego wówczas świeżo upieczonego papieża Franciszka. A poza tym - do jezuitów mam słabość - są najlepszymi z najlepszych...

Kościół ten jak na rzymskie warunki jest całkiem nowiutki, z końca szesnanstego wieku.

Fasada nie wyróżniająca się...



Ale otoczenie kościoła to już owszem... swój klimat ma... Stara rzymska legenda mówi, że na ten plac przed kościołem trzeba przyjść jak jest gorąco, bo w tym miejscu ciągle czuje się powiew wiatru. A wzięło się to stąd, że podobno kiedyś z wiatrem przybył tutaj diabeł. Był tak ciekawy co to za kościół wybudowali ci znienawidzeni przez niego jezuici, że nie mógł się oprzeć ciekawości i wszedł do wnętrza. Diabeł tak się zachwycił, że jak dotąd nie udało mu się z niego wyjść, a wiatr wciąż tam na niego czeka...

Ołtarz...


Szczegóły wnętrza zachwycające ale w Rzymie to przecież żadna nowość. Tym co ten kościół wyróżnia spośród innych jest możliwość obejrzenia fresku, który znajduje się na kolebkowym sklepieniu "Tryumf imienia Jezus" w zupełnie inny sposób... tzn. nie nadwyrężając szyjnego odcinka kręgosłupa, o wzroku już nie wspomnę...



Poniższa fotka pokazuje odbicie fresku w lustrze umieszczonym na posadzce...




Dla zainteresowanych znajdzie się tam wiele innych ważnych do obejrzenia miejsc i dzieł..., chociażby miejsce spoczynku Ignacego Loyoli, założyciela zgromadzenia jezuitów.
Ale kto zechce, ten sam znajdzie...

Pomijam pozostałe fotki z tego folderku i dziękuję za kolejny wspólnie spędzony dzień w Rzymie. Jeszcze tylko jeden i będzie "arrivederci Roma"...


Nad Rzymem zaczęła zapadać noc... ale już nie dla nas. Nasz apetyt na nocny Rzym został zdominowany przez zmęczenie i strajk narządów ruchu
Doczłapaliśmy tylko do pierwszego przystanku, z którego dojechaliśmy na Termini a potem na Cassilinę.

CDN

[WODNIK]

Buonanotte Santa.

Będę smacznie spał i na jawie zwiedzał Rzym, Neapol...........po prosu ,, Smakował Italię"

[Santa]

[Tadeusz]

Czytam...oglądam na zdjęciach i wspominam...wspominam...wspominam...

Z podziękowaniem...

[MAREKH]

[Santa]

[Wojciechu]

Lucynko - Twoje pisemne "smakowanie" Italii jest jak z bajki - pełne wysublimowanego smaku i emocji. Ja jednak chciałbym tym razem uhonorować innego członka załogi „Romulusi” –twojego małżonka. Sądzę, że aktywizacja Waszych czytelników jest również zasługą jego pewnej ręki i wizualizacji jego pomysłu na zdjęcie. Na twoje konto „pifko” dla męża. Stanowicie b.dobry duet. Pozdrawiam.

[Aulos]

[Santa]

[KrzySówka]

Czytam i jestem pod wielkim wrażeniem tej relacji oraz opisu który cudownie oddaje klimat Italii. Mimo ,że byłem tam wielokrotnie to uświadamiam sobie jak wiele jeszcze pozostało mi do zobaczenia. Dziękuje za możliwość takiego wirtualnego zwiedzania. Na pewno przełoży się na planowanie kolejnego wyjazdu do Italii Waszymi śladami. Czekam na ciąg dalszy i pozdrawiam